fl. 1. Biror maqsadda bor kuchini ishga solib harakat qilmoq; kuchanmoq.
Buqa orqasiga tisarilib, avvalo chirandi. — Sharq yulduzi
Sandiq juda ogʻir edi, zoʻrgʻa zinaga yaqinlashtirib, chirana-chirana, tepaga olib chiqishdi. — A. Koʻchimov, Halqa
Arava qilt etmas hoʻkizlar harchand chirangani bilan, arava joyidan jilmas edi. — Oʻ. Hoshimov, Ikki eshik orasi
2. koʻchma salb. Oʻz imkoniyatlarini hisobga olmay katta ketmoq; kerilmoq.
— Chiranmang, polvon, — dedi kulib Oʻsarjon. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar
Oʻzing joysiz [nooʻrin] chiranganingdek, meni ham oʻz yoningga tortmoqchi boʻlasan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Alarga men: — Shohi Eron bilan urushaman, deb chiranmang, — dedim. — M. Osim, Karvon yoʻllarida