фл. 1. Ёрқин нур, олов учқунлари сочмоқ.
Заргаров саҳрода яшин чақнаган тунларни яхши кўрар эди. — А. Мухтор, Бўронларда бордек ҳаловат
Қуёш дам булут орасига кириб, дам кескин ялтираб чақнарди. — Ойбек, Навоий
2. Ярқирамоқ, ялт-ялт этиб товланмоқ; ялтирамоқ.
худди шу пайт Муқаддас ҳам қаради-да, садаф тишларини чақнатиб, бир кулди. — О. Ёқубов, Муқаддас
Кўзлари ҳамон кулгидан чақнаб турарди. — Саодат
Чўққиларнинг қил учи худди қилич дамидек чақнаб турибди. — С. Аҳмад, Жимжитлик
3. Ёришмоқ, ёп-ёруғ бўлмоқ.
У [Комил] тўғри уйга кириб электрни ёқиб юборди. Ясоғлиқ хона чақнаб кетди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
Туйнукдан нур тушиб, хонанинг бир бурчи чақнаб кетди. — Ёшлик
4. Акс этмоқ; намоён бўлмоқ, ифодаланмоқ, билинмоқ (нигоҳ, кўз қарашга нисбатан).
Нигоҳида нафрат чақнаб, беихтиёр кафтини пешонасига босди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина
Олазарак кўзларида фақат ташвиш ва ҳадик чақнарди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
5. кўчма Яшнамоқ, гул-гул очилмоқ; ёш ва чиройли кўринишга эта бўлмоқ.
Скамейкада ўтирган она ҳали замон қизининг чақнаб, тоғ кийигидек ўйноқлаб чиқишини кутарди. — Мирмуҳсин, Умид
Чақнаб юрган чоғи юзлари нақш олмадай бўлиб турар, энди ўзини ёшлигидагидай кўргиси келар эди. — Ёшлик
Шу қиёфада [Қобул Комилович] хушқад йигитлардай чақнаб кўринарди кўзга. — Ж. Абдуллахонов, Хонадон
6. кўчма Жўш урмоқ, туғёнга келмоқ.
Юрагингда чақнасин фақат Ёруғ хаёл, самовий ўтлар. — А. Орипов
- Оёғидан ўт чақнамоқ Шахдам, эпчил, абжир бўлмоқ. Йигит деган арғумоқдай ўйноқлаб, оёғидан ўт чақнатиб юриши керак. — С. Сиёев, Отлиқ аёл
- Туёғидан ўт чақнамоқ (от, тойга нисбатан). Тез ва енгил чопадиган; учқур. Уч ёшга кирганида, [Қора Жайрон] булутга сакрайдиган, туёғидан ўт чақнайдиган от бўлди. — С. Аҳмад, Жимжитлик