фл. 1. Беш панжа билан, тирноқларни ишга солиб, сиқиб ушламоқ, қўл билан маҳкам сиқимламоқ.
Бургут қушни чангаллади.
Бу мунг шу қадар оғир эдики, Мирвали икки панжаси билан кўк-рагини чангаллаб туриб, бир оҳ урди. — С. Аҳмад, Жимжитлик
Йигиталининг оёғидан куч кетди. Лекин билак томирлари бўртиб, сим арқонни маҳкам чангаллаб олди. — Д. Нурий, Осмон устуни
2. кўчма Кучли хуруж билан тутмоқ, сиқмоқ (дард, оғриқ ҳақида).
Азимий шу хилда ватанпарварлик қилиб ўтириб, бирдан корни чангаллаб оғриб қолди. — Муштум
- Ер чангалламоқ Парчин бўлиб йиқилмоқ, ер тишлаб қолмоқ. [Султонов] Ич-ичидан хўрлиги келиб, ер чангаллаб қолди. — М. Мансуров, Ёмби