sft. 1. Avvalgi, ilgarigi, oʻtmishdagi.
— Tagʻin nima deysiz? — Hech narsa de-mayman Lekin siz ikki yil burungi Kumush emassiz. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Toʻxtayev chamasi bir soniya burungi gaplarini unutib, savol berdi. — Sharq yulduzi
2. Qadimiy, koʻhna, eski.
Burungi gap.
Burungi zamonlarda Ibn Sino, Luqmoni Hakim oʻtgan. Ular har bir kasalga davo topgan. — Oybek, Tanlangan asarlar
Burungi vaqtda erlarga choʻri boʻlgan xotinlar hozir erlar bilan teng. — A. Qahhor, Ogʻriq tishlar
Ismoil akaning aytishiga qaraganda, burungi zamonda boyvachchalarning jilovdor mulozimlari boʻlar ekan. — A. Muxtor, Tanlangan asarlar
- Burungilar Qadimgi, oʻtmishdagi odamlar, ota-bobolar. Burungilar yugurganniki emas, buyurganniki, deyishgan. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari