сфт. 1. айн. 1 букур.
Букри одам. Таёқ ўғрини тўғрилар, Гўр букрини тўғрилар. — Мақол
Кўчадаги шовқинга дарвозадан пакана, букри одам бир қўлида фонус, бошқа қўлида курси кўтариб, чопиб чиқди. — Ҳ. Ғулом, Феруза
Ҳамма ялт этиб букри йигитга қаради. — С. Сиёев, Ёруғлик
2. Эгилган, майишган.
Букри кўприк. Букри тол.
Қачон кўрма, бир пой ҳўкиз, букри омоч, Бағри шамол кўрмай, қишда қолади оч. — Ғ. Ғулом, Кўкан
Эшагини ёʻл четидаги букри тутга боғлади. — Н. Аминов, Ёлғончи фаришталар