фл. 1. Елкаларини чиқариб, кўкрагини ичига олиб энгашмоқ.
Найман она букчайиб ўтириб қолди. — Ёшлик
Салим-бойвачча букчайганича қимир этмай қотди. — Ойбек, Танланган асарлар
Нормат полвон аранг ўрнидан турди-да, букчайганча ўликнинг тепасига борди. — Ёшлик
2. Белини, кўкрагини кўтара олмай энкайиб қолмоқ, қадди эгилмоқ.
Букчайган чол. Бели букчайган кампир.
У ғамдан букчайиб қолган ҳаким Абдусамадга ачинар эди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида
Уйда ўтириб, чўкиб, букчайиб қолди. — Шарқ юлдузи