фл. 1. айн. Букламоқ 1.
Салимбойвачча хатни ўқиб, аста букди. — Ойбек, Танланган асарлар
Бўтабой хатни букар экан, уф тортди. — А. Қаҳҳор, Асарлар
2. Қайирмоқ, эгмоқ.
Кучли шамол кўтарилиб, боғчадаги \ар нарсани тўрт тарафга бука бошлади. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Ҳаёт келинчакларча, бир оёғини йиғиштириб, иккинчи оёғини тиззадан букиб ўтирди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Мунир бармоқларини букиб, хотинига кўрсатиб, санай бошлади. — Ёшлик
Ғуломжон чиройли қаддини букиб, онаси устига энгашди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
3. кўчма Синдирмоқ, енгмоқ, тобе қилмоқ.
Бироқ фактлар, ҳужжатлар, жуда кўп одамларнинг гувоҳликлари унинг қайсарлигини аста-секин қайириб, ниҳоят, букиб қўйди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
На баланд қўрғонлар, на қалин дарвозалар ва на жаллодлар халқнинг иродасини бука олмади. — Ж. Шарипов, Хоразм
Об-ҳаво эса қўшимча қийинчиликларни келтириб чиқармоқда. Аммо у пахтакорларимизнинг ғалаба ёʻлидаги иродасини бука олмайди. — Газетадан
- Бошини букмоқ 1. Бошини қуйи солмоқ. Болалар ҳам, гўё отадан абадий айрилгандек, бошларини етимона буккан эдилар. — Ойбек, Нур қидирибҚарз кишининг бошини букади. — Ойбек, Танланган асарлар— Туринг, қизим, — элликбошининг товуши бирдан мулойимлашди, — ота-онанинг бошини букманг. — Ойбек, Танланган асарлар
- Ерга букмоқ Ерга кириб кетгудай уялтирмоқ ёки таҳқирламоқ. Бир куни одамлар олдида Носиримни ерга букиб: Сиз занглаган кетмонсиз, оловга тоблаб, ўткир эговда чархлаш керак, деса-я, юзсиз.ъ — Х. Назир, Ўтлар туташганда
- Номусини букмоқ Номусга қолдирмоқ. Нодон билан юрма, номусингни букма. — Мақол