sft.
1.
Bosigʻliq, bosilgan; ezilgan; pachaq boʻlgan.
2.
Chekkaga yoki peshonaga tushirilgan (bosh kiyimi, doʻppi haqida).
Beqasam toʻn, qoʻsh shohi qiyiq, Tus doʻppisi manglayda bosiq. — Oybek
3.
Oʻzini tuta biladigan, ogʻir, vazmin; sipo.
Oʻshalarning gapi gap. Senam, ukam, lovullab ketmagin-da. Ha, bosiq boʻl! — S. Anorboyev, Oqsoy
Mirjalil oʻttiz yetti yoshlarga kirgan, ancha bosiq, ogʻir yigit. — Mirmuhsin, Hikoya va qissalar
Tilak pochcham bosiq yigit. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Oysanam — bosiq tabiatli, kamgap, iffatli juvon. — M. Xayrullayev, Tilla marjon
4.
Bosinqi, vazmin; salmoqli, salmoq-dor.
Bosiq, lekin taʼsirchan soʻzlamoqda edi. — Sharq yulduzi
Ahmad oʻspirinlar tomonga oʻgirildi. Bosiq ovoz bilan gapirdi. — F. Musajonov, Himmat
Zargarovning parishonligini payqagan Ziyoda shoʻxlikni qoʻyib, bosiqqina xayrlashdi. — A. Muxtor, Asarlar
5.
Yapasqi, yalpoq; puchuq.
Burnini jiyirganida qalin labi bosiq burniga tegay deb ketadi. — Mushtum