ot 1. Sunʼiy ravishda, ataylab pasaytirilgan; past, boʻgʻiq.
Idoraning hovlisida oʻn chogʻli odam nima toʻgʻridadir bosinqi tovush bilan soʻzlashib turar edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Qator ketgan auditoriyalar yopiq, ichkaridan bosinqi gʻovur eshitilardi. — P. Qodirov, Uch ildiz
Gavhar qoʻshni xonada akasining bosinqi ovozda gʻoʻngʻir-gʻoʻngʻir gapirganini, ayachasining kulganini eshitib, devor tomonga oʻgirilib yotdi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
2. Ogʻir, larzaga soluvchi.
Yoʻq, yoʻq, tush, dahshatli, bosinqi tush. — E. Aʼzamov, Javob