от
1.
Бирор нарсани (ёғочни, гўштни ва шу кабилар) чопиш, кесиш, ёриш учун ишлатиладиган, тиғи дастасига параллел металл асбоб.
Болта тушгунча, кунда дам олар. — Мақол
Минг дарахтнинг бошини бир болта чопар. — Мақол
Ақлли, тўнгакнинг нозик ерини — ёриладиган ерини топиб туриб, болта уради — ақли билан ёради, ўзини қийнамайди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Ҳовлида қор устида болта билан ўтин ёраётган йиртиқ-ямоқ тўнли бир йигит Элмуродни имлаб чақирди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2.
Болта (эркаклар исми).
- Оёғига (ёки тагига, илдизига, томирига) болта урмоқ (ёки қўймоқ) Асосини, заминини бўшаштириб, қирқиб, ҳалокатга ёʻлламоқ, путурдан кеткизмоқ.
Ўз оёғингизга ўзингиз болта қўйманг, дейман! — А. Қодирий, Ўтган кунларСавдо ходими бўлиб ишлаган вақтида Мажид Қурбоновнинг нафс илдизига болта урилган эди. — Муштумменинг оёғимга болта урган шу бўлади. — МуштумУ зулм илдизига болта урди. — Ойбек, Танланган асарлар