БИҚИН 'белнинг ичга кириб турадиган суиксиз ён қисмиъ. Шу кунларди б и қ и н и м бироз огриб ту— рибди. Бу от қадимги туркий тилда ъичга кириб тур>-ъ маъносини англатган бïқ— феълидан —(ï)н қўшимчаси билан ясалган (ЭСТЯ, П. 305; Девон, И, 380; ДС, 105); кейинчалик ï унлиларининг қаттиқлик белгиси ёʻқолган: бïқ— + ïн = бïқïн > бнқнн
1. Гавданинг қўлтиқдан то тос суягигача бўлган икки ён қисми. Мақол. н С. Аҳмад, Уфқ. Ҳ. Назир, Чўл ҳавоси
Ўнг биқин. Чап биқин. Биқин гўшти. Текин томоқ биқин тешар
У от ёʻрғасини, чопишини билмоқчи бўлиб, биқинига ниқтади
Яйловдаги қўзичоқларни қийратиб юрган бир оч бўрининг қоқ биқинидан уриб қулатган
2. Ҳар нарсанинг ён қисми, ён томони, ёни. Анорбоев, Оқсой. Назармат, Жўрлар биланд сайрайди. Газетадан
Қашқатовнинг кунботиш биқинидаги жилғада оппоқ қор ётибди С
Жўрақул келганини билиб, "тигр"нинг биқинини нишонга олади
Ҳисор тоғи биқинидаги Тўпчоқ қишлоғининг чироқлари мш!тиллаб кўрина бошлаганда, ёʻл четига чиқиб, тормозни босди