sft. 1. Bilimlarni mukammal egallagan; katta ilmga, maʼlumotga ega boʻlgan; bilagʻon, oʻqimishli; bilimli.
Bilimdon odam,
Nodon zarbof toʻnda ham nodon, Bilimdon chirik choponda ham bilimdon. — Qanotli soʻzlar
U — bilimdon va mehribon ustoz, murabbiy, sirdosh doʻst, kuyinchak va mehnatkash inson. — Yoshlik
Aqlli, bilimdon kishi suvi moʻl daryodek shovqin-suronsiz umr kechiradi. — R. Rahmon, Mehr koʻzda
2. Katta ish tajribasiga ega; oʻz ishini, sohasini yaxshi biladigan; omilkor, bilarmon.
Bilimdon ishchi.
Uni [Xadichani] qishloq ayollarining eng oʻktami, bilimdoni deb maqtashar edi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar