sft.
1.
Har narsadan xabardor, bilagʻon, bilimdon.
Bilarmon odam,
Oʻz ishiga aqli yetadigan, anchagina bilarmon boʻlgani uchun uni ham yonimga ishga oldim. — Shukrullo, Saylanma
Ikki bilarmonni tekshirishga yuborib, olgan maʼlumotim shumi? — H. Nazir, Koʻkterak shabadasi
2.
kest.
Oʻzini bilimdon deb fahmlaydigan; oʻzbilarmon.
Har vaqt oʻz gapini maʼqullashga, bilarmon boʻlib koʻrinishga urinadi. — Gazetadan
- Ish bilarmon
Soʻz umuman Qosimjon boyvachcha toʻgʻrisida ketdi, uning ish bilarmonligi, taraqqiyparvarligi ay-tildi. — A. Qahhor, Asarlar
- Oʻz bilarmon
Boshqalarning ishini kamsitishni yaxshi koʻrgan bu oʻz bilarmon odam bu gal jinday yon berishga majbur boʻldi. — Oybek, Tanlangan asarlarXalqning aytgan soʻzini yerga urma, oʻzi bilarmon boʻlma. — Murodxon