сфт. 1. Ҳар нарсадан хабардор, билағон, билимдон.
Билармон одам,
Ўз ишига ақли етадиган, анчагина билармон бўлгани учун уни ҳам ёнимга ишга олдим. — Шукрулло, Сайланма
Икки билармонни текширишга юбориб, олган маълумотим шуми? — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси
2. кест. Ўзини билимдон деб фаҳмлайдиган; ўзбилармон.
Ҳар вақт ўз гапини маъқуллашга, билармон бўлиб кўринишга уринади. — Газетадан
- Иш билармон Сўз умуман Қосимжон бойвачча тўғрисида кетди, унинг иш билармонлиги, тараққийпарварлиги ай-тилди. — А. Қаҳҳор, Асарлар
- Ўз билармон Бошқаларнинг ишини камситишни яхши кўрган бу ўз билармон одам бу гал жиндай ён беришга мажбур бўлди. — Ойбек, Танланган асарларХалқнинг айтган сўзини ерга урма, ўзи билармон бўлма. — Муродхон