сфт. 1. с. т. Кўп нарсадан хабардор бўлган, кўп биладиган, билармон.
У баъзи нарсаларни катта танаффусда билағон ҳамкурсларидан сўраб олмоқчи эди. — П. Қодиров, Уч илдиз
Ўзиям чўрткесар, билағон одам эди. — Ёшлик
2. Аслида ҳеч нарсани билмайдиган, аравани қуруқ олиб қочувчи.
Сен жуда билағон, ҳаддан ташқари билағон бўлиб кетиб-сан. — С. Зуннунова, Кўзлар
Доимо ўзингизни билағон, бошқаларни нодон ҳисоблайсиз. — Мирмуҳсин, Меъмор