Қидирув

фл. айн. Бидирламоқ. —

Опа-чи, опа, дадам хўп дедилар, — деди бидиллаб Ёдгор. — Р. Файзий, Кишиларимиз қиссаси

Бош агроном рангпар, чувак юз, бидиллаб гапирадиган йигит эди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

фл. Бидилламоқ феълининг орттирма нисбати.

фл. Бидилламоқ феълининг биргалик нисбати.

от 1. дин. Диний ақидаларга киритилган ўринсиз ислоҳ, динга хилоф янгилик, динда кейинчалик пайдо бўлган нарса.

Мир Араб мадрасасининг катталари бу бидъатнинг гуноҳини ҳам Мулла Туроб бўйнига юкладилар. — С. Айний, Эсдаликлар

-Ислоҳ, албатта, лозим, — патниснинг четини бармоқлари билан чертиб, бепарволик билан сўзлади Ҳакимбойвачча, — бизда ҳар хил бидъат ишлар кўп. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Эскидан қолган урф-одат, расм-русум.

Катта эна, катта бувалардан қолган урф-одатларга унамай, бидъат деб қарашар экан, биз ота-оналарда нима гуноҳ? — К. Яшин, Ҳамза

— Чилим чекиш бидъат, — деди мулла, — буни қилган одам гуноҳкор бўлса ҳам, кофир бўлмайди. — С. Айний, Қуллар

от Суюқлик солинадиган қопқоқли идиш.

Баширжон бидон ва халтани кўтарди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

Манави бидонда жувоз ёғи, бу сатилда памадўр, бодринг, мева-чева бор. — Н. Аминов, Ёлғончи фаришталар

от 1. айн. Бидъаткор.

2. Эски урф-одатларга, расм-русумларга берилган киши.