ot 1. Narsaning kuzatuvchiga yoki biror narsaga qaragan old qismi, sirt tomoni.
Kunga betkay joyda boʻlgani, adir shabadasiga koʻndalang turgani uchun bu yer doimo qaqrab yotadi. — I. Rahim, Hayot buloqlari
Oʻtov tikilgan kenglik quyoshga betkay boʻlgani uchunmi, oʻt-oʻlanlar yaxshi unib, yer betini qoʻshgan. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar
Shamol teggan giyohlarning astari kumush rangga kirar, shamol tegmagan betkayi tiniq yashil tusda qimirlamay turardi. — S. Ahmad, Jimjitlik
2. shv. ayn. Bet 3.
Koʻcha betkayida boʻladigan har kungi ochiq olashovur bozorlar yoʻq. — Gʻ. Gʻulom
Hovli betkayiga qator-qator stollar, kursilar qoʻyilgan. — Sharq yulduzi