sft. 1. Koʻrinishi haddan, meʼyordan tashqari, katta; qoʻpol, kelishmagan.
Besoʻnaqay odam. Besoʻnaqay gavda.
Tillaboy Suyagi yoʻgʻon, semiz, koʻzlari qisiq, besoʻnaqay kimsa edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Karimani koʻrib, yoqa ushlaysiz. Devday, oyoq-qoʻllari besoʻnaqay, qoʻpolgina qiz edi. — Yoshlik
2. Haddan tashqari koʻrimsiz, xunuk; beoʻxshov.
Uning [Polvonning] koʻzi oldida Umar-bekning besoʻnaqay basharasi gavdalandi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Uning [Qobilovning] boshida eskiroq koʻk kepka, shu rangda uzun yengil palto, oyogʻida esa katta, besoʻnaqay kirza etik. — B. Daminov, Odamdan yaxshi nom qolsin
[Pochchamning] Boshida besoʻnaqay oʻralgan qoʻpol salla. — Oybek, Bolalik
3. Juda ham bemaʼni, kelishmagan; oʻrinsiz, qoʻpol.
Besoʻnaqay gap.