сфт. 1. Бели ёʻғон, бели бақувват; кучли.
Жўра аскарнинг юкини олиб белдор эшакка илдам ортиб пиёда кетди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
Ёʻғон Усмон мироб — барваста, белдор, Соқол кўксида, кўзлар катта, ҳушёр. — Ҳабибий
2. от. Тар. Белкурак билан ишловчи; бел билан қуролланганлар.
Қўрғон ҳимоячилари дўлдек ёғаётган тошдан ва ўқлардан сақла-ниш учун ўзларини панага олган пайтларида белдорлар хандақнинг анчагина қисмини тўлдириб ташладилар. — М. Осим, Ўтрор