sft. 1. Oʻz manfaatini koʻzlamasdan, xolis ish tutadigan, yomonlikni istamaydigan, gʻarazsiz.
Begʻaraz odam. Begʻaraz doʻst.
Xalq gʻamida, el gʻamida kelgan begʻaraz kishilarni mingboshi masxara qilar quvar deb oʻylamagan edilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Balki biz begʻaraz, shunchaki doʻstlarcha gaplashib yurgandirmiz. — O. Yoqubov, Er boshiga ish tushsa
2. Yomon niyatni koʻzda tutmagan, sidqi-dillik bilan qilingan; xolisona.
Begʻaraz tanqid. Begʻaraz gap. Begʻaraz yordam.
Koʻpchilik oʻz tarixi va madaniyatining begʻaraz targʻibotchisi sifatida qoldi. — Gazetadan
Yetuk kishilarni yana ming yillar Xalq farzand ataydi, jondan — begʻaraz. — Gʻ. Gʻulom