сфт. 1. Барча орзу-умидлари рўёбга чиққан; армони қолмаган, армонсиз.
Беармон одам. Беармон яшамоқ.
Кошки эди сўнг қўлингда эркаланиб берсам жон. Сўнгги нигоҳ сенда қолса, мен кўз юмсам беармон. — Зулфия
2. рвш. Роса тўйгунча, мириқиб, қониқиб.
Чиндан ҳам ҳар бир тўйда тўполон қилиб, беармон ўйнаб-кулишга ўрганган болалар бу улуғ тўйдан норози эдилар. — Ойбек, Танланган асарлар
Хайр, эй, беармон кезган қирларим. Хайр, эй, йироққа қочган сўқмоқлар. — А. Орипов