ot 1. Baxti kulmaganlik, baxtga erishmaganlik; omadsizlik.
Baxt bilan baxtsizlik yetaklashib yurarkan-da doim. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
Anvarning bu holati balki oila baxtsizligidan, ota-ona bagʻrida yayramaganligidan tugʻilgandir desak, uning ikki ogʻasi bunday emas edilar. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Sevuvchilar vasl oqshomida baxt sharobini ichishsa, bular baxtsizlik ogʻusini ichmoqda edilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
U boʻy-basti choʻzilib, turmush qurdi-yu, boshiga baxtsizlik yogʻildi. — H. Shams, Dushman
2. Koʻngilsiz, noxush holat va uning sababchisi boʻlgan voqea, hodisa.
Adolat ham keyingi voqealar qandaydir katta baxtsizlikdan xabar berayotganini tushunib, boʻshashib ketdi. — I. Rahim, Chin muhabbat