sft. 1. Oʻz hayoti, toleidan mamnun, baxti kulgan; baxtli, saodatmand.
Baxtiyor oʻzbek xalqi. Baxtiyor oila.
Baxmal qirgʻoqlarni toʻldirib oqdi Baxtiyor elimning quvonchli sasi. — Gʻayratiy
Oyqiz issiq yuzini sevimli erining koʻksiga qoʻyib, qalbi quvonch bilan toʻlib-toshardi va oʻzini chindan ham baxtiyor his qilardi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Xursand edi behad ikki yor, Xursand edi ikki baxtiyor. — H. Olimjon
2. Shirin, bearmon.
Baxtiyor hayot.
U kunlar Nazirqul uchun eng baxtiyor kunlar edi. — S. Ahmad, Hukm
Zokir uning Narimon bilan oʻtkazgan baxtiyor damlarini unutolma-yotganini sezganda, juda rashki kelar va jerkib gapirardi. — P. Qodirov, Uch ildiz
3. Mamnun, shodon.
Qaygʻusi yoʻq biror kunni koʻrmadim, Biror soat men baxtiyor boʻlmadim. — H. Olimjo
Matqovul baxtiyor edi. Bugun qozon osilardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Aʼzamjon baxtiyor, oʻz xotinining husnidan mast edi. — S. Ahmad, Ufq