1. Aniq, ravshan; yaqqol (biror narsa, harakat yoki holat haqida).
Derazadan tushib turgan yorugʻlikda uning keksa koʻzlaridan tirqirab chiqqan koʻz yoshlari baralla yiltirab ketdi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi
Asalxonning tinch, osuda koʻzlaridan minnatdorchilik tuygʻusi baralla porlab turardi. — K. Yashin, Hamza
Tun sukunatida otlarning dukuri quloqqa baralla chalinardi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
2. Dangal, roʻyirost, ochiqdan-ochiq; dadillik bilan, tortinmasdan, bemalol.
Baralla aytmoq.
Qiz boʻlib tursang-u, yigit soʻzini Baralla aytolsang oʻz dushmaningga. — Yu. Hamdam, Tinchlik bahori
.hali oʻzbek ayoli oʻzining insonlik huquqi haqida minbardan turib, baralla gapirgan emas. — A. Muxtor, Opa-singillar
Oyimxon sirni baralla ochib gapira boshlagan edi, Gulsum uyalganidan muloyim ovoz bilan kuldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Matqovul yaktagining yengi bilan koʻzlarini artdi, boshini baralla koʻtardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Xotin chachvonini baralla koʻtarib, orqasiga tashladi. — Gʻ. Gʻulom, Tirilgan murda
Mufti kelganlar bilan baralla rus tilida gaplashardi. — A. Hakimov, Ilon izidan
3. Bor ovoz bilan; ovozining boricha.
Davlatyor shu bugun ertalab ot sugʻorgani ketayotib, koʻchadan ashulani baralla qoʻyib oʻtdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Xotin turayotib, baralla yigʻlab yubordi. — A. Qahhor
Popuk baralla chinqirib yuborganidan soʻng, eshikka chiqishga majbur boʻldik. — H. Nazir, Yonar daryo