сфт. 1. Ақл-идрок билан, пухта ўйлаб айтилган, маъноли; ахлоқ-одобли.
Юрагида кири ёʻқ, гаплари бамаъни, ўзини кўрган кишининг кўзи қувнайди, шўхлиги, қўйинг-чи, барча қилиқлари ўзига ярашади. — К. Яшин, Ҳамза
Кўпчилик хонадонлар каби Йигиталиникида ҳам осойишталик ҳукм сурар, бу икки ёш ўзларининг бамаъни ўтиришлари билан қўйилиб қолган нафақадор чол-кампирларни эслатишарди. — Д. Нурий, Осмон устуни
2. Пухта, ўйлаб иш қиладиган, ўзини тутиб олган.
Кўримсизгина бўлса ҳам, анча эсли, бамаъни, ҳунарига жуда берилган қиз экан. — А. Мухтор, Чинор
Менга бу ҳокимларинг маъқул келди. Очиқ, бамаъни одам экан. — К. Яшин, Ҳамза