сфт.
1.
Бахти кулмаган, турмушдан ёлчимаган; бахциз, бахти қаро, бебахт.
Мени қарғаманг, қарғаманг бадбахт қизингизни, онажон! — Ҳамза, Бой ила хизматчи
Манави гўдак — жигарингиз Низомни ҳам бадбахт қилган одамсиз. — С. Аҳмад, Уфқ
Кўз очиб кўргани алдадими — бас, шўрлик умр бўйи ўзини бадбахт ва айбдор ҳисоблайди. — Ёшлик
2.
кўчмас.т.
Ярамас, аблаҳ, шафқациз маъносидаги ҳақорат, қарғишни ифодалайди.
Эй, бадбахт, бултур биров пайғамбарлик даъвосини қилиб осилиб ўлган эди, сен шундан ибрат олмадингми, дебди. — Аския
Бадбахт одамдагина раҳм-у шафқат бўлмайди. — Фан ва турмуш
Тортмоққа Ёдгорда дармон қолмади, Ўз ҳолига бадбахт душман қўймади. — Алпомиш