сфт. 1. Нур сочиб, порлаб, чақнаб турадиган; ярқ-ярқ қиладиган.
Ярқироқ юлдузлар.
Тип-тиниқ зангори осмон, ер юзи оппоқ, ҳаддан ташқари ярқироқ қуёш. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. айн. Ялтироқ.
Ярқироқ шиша. Ярқироқ идиш.
Ўзлари тўйма-тўй юришни, ярқироқ чопонлар кийишни яхши кўрадилар. — Ойбек, Танланган асарлар
Чиннидай ярқироқ, ҳаётдай тоза — Ю. Ҳамдам