Қидирув

от 1. Ит, мушук каби ҳайвонларнинг овқат ейиши учун белгиланган идиш.

Ит ялоғи.

Ҳалиги тўртта ит сурувдан нарироқда тилларини чапиллатиб, ялоқдан ов-қат ичмоқда. — С. Анорбоев, Оқсой

Ўша куни у [ит] ҳовлига қайтиб, ялоқдаги ювундини шалоплатиб ичди. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча

2. Оғзи кенг (баъзи идишлар ҳақида).

Тоғора, жом, шунақа оғзи ялоқ идишларда у ер-бу ерга сув қўй — А. Мираҳмедов, Ўт юраклар

Усубали ёғоч ялоқда сув келтириб ичирди, юзига сув сепди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. айн. Ялоқи.

Ўпка, жигар, буйрак, талоқ, Ҳаммадан ҳам Ҳамид ялоқ. — Бойчечак

4. шв. Чуғурчуқ, қораялоқ.

сфт. Кишиларнинг сарқити билан кун кечирадиган; ювиндихўр, текинхўр.

Сен ўша маккор ялоқи эшон кетидан юриб, нима каромат кўрдинг? — Ҳ. Назир, Сув гадоси — оқпадар

Ташвишим сенга тушмай қўя қолсин. Тегсам ҳам, сендақа ялоқига тегмайман. — Ойбек, Танланган асарлар

Бу муттаҳам ялоқилардан унинг ўлса ўлиги ортиқ! — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар

от айн. Ялоқи.

от 1. шв. Итга овқат бериладиган идиш, итнинг туваги.

Ташқаридан итялоққа ўхшаш кир қозонча олиб кириб, ёғ чучита бошлади. — Х. Тўхтабоев, Беш болали йигитча

2. сўк. Шу идишга нисбатли ҳақоратни билдиради.

Кампир уйда жаврар, қизини қарғар эди: — Э, ўл, итялоқ! Дайди итнинг тумшуғини ёғ қилмай ўл! — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

от Чумчуқсимонлар туркумига мансуб, гала-гала бўлиб учадиган қора қуш.

Чуғурчуқ, зағизғон, қораялоқ каби қушлар қора гилос шохларидан нари кетмас, боғча тўрини доим чуғур-чуғур овозлар босиб ётарди. — Д. Нурий, Осмон устуни