sft. 1. Qarovsiz qolgan, buzilgan, vayron; noobod.
Xarob shahar. Xarob bogʻ. Karvonsiz — yoʻl xarob, Oqsoqolsiz — el xarob. — Maqol
Bunday mish-mishlarni eshitgan uydagilarning ham, bu (imorat) eski imoratingizdan ham xarob-ku, deb raʼyi boʻlmadi. — Shukrullo, Saylanma
2. Moddiy yoki maʼnaviy jihatdan ahvoli tang.
Zar boʻlmasa, zargar xarob, Yer boʻlmasa, dehqon xarob. — Maqol
Shunday yonidagi doʻstining oilasi xarob yashashiga aslo eʼtibor bermagan ekan. — Yoshlik
3. Eski, yupun, juldur.
Ust-boshi xarob odam.
4. Ozgʻin, oriq, nimjon; koʻrimsiz.
Xarob ot.
— Nimasi zotli, oʻzimizning jaydari qoʻylardan ham xarob-ku! — ajablandi choʻpon. — Mushtum
- Xarob boʻlmoq 1. Vayron boʻlmoq. Osting-da oʻynaydi Gʻirkoʻk tulporing, Sensiz xarob boʻlar gul-u gulzoring. — Goʻroʻgʻli;Rizo tosh yoki butaga ilkis qoqinib yiqilar, oʻsha zahoti oʻrnidan turib ketar, boʻlmasa, tanasi mana bu chagʻir toshlar ustida timdalanib xarob boʻlardi. — YoshlikQadam bosma, mening koʻnglim xarob boʻlgan, azizim — Yoshlik
- Xarob qilmoq (yoki etmoq) 1. Buzmoq, vayron qilmoq. Koʻp ellarni xarob qildi janjaling — GoʻroʻgʻliUmringni xarob etma oʻtguvchi havas birlan — UygʻunBu odamni aroq xarob qilgandi. — Sharq yulduzi;Yaxshi xotin arpa unini kabob qilar, Yomon xotin bugʻdoy unini xarob qilar. — Maqol