от 1. Кишини даҳшатга соладиган аянчли аҳвол, ўта-кетган маданияцизлик; нодонлик, жаҳолат.
Яшасин мактаб, шогирдлар ўқисин. Эски турмушлар, ваҳшатлар ёʻқолсин! — Ҳамза
Ваҳшат билан инсон юзма-юз келди, Даҳшат билан инсоф юзма-юз келди. — Ж. Жабборов
2. Кишини даҳшатга соладиган ваҳшийлик, йиртқичлик, ёвузлик; ваҳшиёна ва мудҳиш хатти-ҳаракат.
Душман ваҳшатидан эҳтиётланиш учун томда ётган Собирнинг қонсиз юзига ҳам қуёш нури тушгач, у сесканиб уйғонди. — Ҳ. Шамс, Оқпадар
Иброҳим Дўлдой сарбозлари кенг саҳрода бўрондай чанг кўтариб, қийқириб, ваҳшат билан фарғоналиклар устига от қўйишди. — Мирмуҳсин, Меъмор
3. Умуман, қўрқувга солувчи ҳолат; даҳшат.
Андижонда юз берган ваҳшатлар хабарини Самарқандга етказиш учун лой сачратиб от чоптириб бораётган Тоҳир энди Қувага яқинлашди. — Мирмуҳсин, Меъмор
- Ваҳшат солмоқ Даҳшат, қўрқинч солмоқ, шундай ҳолат қўзғатмоқ. Шоқосимнинг башараси ҳам унинг танига ваҳшат соларди, бу безори бир кун эмас, бир кун шикаст етказишидан чўчирди. — Ойбек, Танланган асарлар.
- Ваҳшат қилмоқ Дўқ-пўписа қилмоқ, даҳшат қилмоқ. — Хўш, тўғрисини айтасанми, ёʻқми! — деб ваҳшат қилди Баҳўрга қўрбоши. — Ё. Хаимов, М. Раҳмон, Ҳаёт-мамот