сфт. 1. Кишини ваҳимага соладиган; қўрқинчли.
Ваҳимали кўриниш. Ваҳимали товуш.
Фронт Бектемирга дастлаб унча ваҳимали кўринмади. — Ойбек, Қуёш қораймас
Ҳаял ўтмай, ваҳимали гулдураш яйловни ларзага солди. — А. Дилмуродов, Осмоннинг бир парчаси
Ўнгирнинг тепаси баланд жар. Унинг тагида ғор ҳам бор. Бу ваҳимали жойларга кундузлари ҳам ҳеч ким келмайди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
2. Салобатли, ҳайбатли.
Олис-олисдан ваҳимали кўринган қоялар аста қиёфаларини ўзгартириб, чала-ярим қўрғонларга ўхшаб қолди. — Ж. Абдуллахонов, Орият
3. Ваҳимани, қўрқинчни ифодаловчи, шундан дарак берувчи.
Омил Нодирнинг бу ваҳимали гапларга ҳам эътибор бермаганлигига ажабланиб турди-да, амакнинг олдида туришини айтиб, чиқиб кетди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина
Хотин, ранги оппоқ, кўзларини катта-катта очиб, унга ваҳимали қарар ва бошини чайқаб пичирлар эди. — А. Қаҳҳор, Анор