Qidiruv

ot 1. Yorga, doʻstga, yaqin kishilarga sadoqat; oʻz ahd-paymonini muqaddas tutish; soʻzda, vaʼdada qatʼiy turish.

Yaxshidan vafo— yomondan jafo. — Maqol

Vaʼdaga vafo — mardning ishi, vaʼdasiz — subutsiz kishi. — Maqol

Avvalda olib koʻnglim chin ahd-u vafo birlan, Oxirda jafolarga hamxona qilib ketdi. — Hamza, Paranji sirlari

2. Baʼzi ish, uy hayvonlarining egasiga sadoqatiga nisbatan qoʻllanadi.

Maqol toʻqiydilar moslab oʻziga, Masalan, it — vafo, deydilar hayhot. — A. Oripov, Yillar armoni

Ot vafosi toʻgʻrisidagi otalar naqli ikki raqibning ot ustidagi jangida sinaldi. — N. Safarov, Olovli izlar

ot Oʻlim.

Solih maxdum otasining vafotida yigirma yoshlik talaba edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Bugun Gulnor vafotining sakkizinchi kuni. — Oybek, Tanlangan asarlar

sft. ayn. Vafodor.

Vafoli doʻst yoʻlga solar, Igʻvogar doʻst paydan olar. — Maqol

Umidim shul edi, vafoli yorim. — Oysuluv

Ot vafoli boʻladi, xotin vafosiz — Bek buni oʻz turmushida sinab bilgan. — H. Gʻulom, Mashʼal

sft. 1. Oʻz ahd-paymonini muqaddas tutuvchi, soʻzida, vaʼdasida qatʼiy turuvchi; sodiq.

Vafodor yor. Vafodor doʻst.

Aniq bildim: menga koʻngli bor ekan, Ikki yildan beri intizor ekan, Haqiqat, Nigor qiz vafodor ekan. — Nigor va Zamon

2. koʻchma Egasiga sodiq (it, ot va shu kabilar haqida).

Belgilangan joyda vafodor ot paydo boʻlibdi. — Oltin beshik

Ikki tozim edi, ona, vafodor, Dushman kelsa, boʻlar edi barobar. — Rustamxon

sft. Vafosi yoʻq, bevafo.

Vafosiz odam. Vafosizda hayo yoʻq, hayosizda vafo yoʻq. — Maqol

[Gʻulomjon ustaga:]

Bu vafosiz dunyoda istak va zaruratdan tashqari koʻngil degan narsa ham bor ekan. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Vijdonsiz, vafosiz ul ona hali bu goʻdakning tirnogʻiga ham zor boʻladi. — M. Aliyev, Shonli avlod

ot ayn. Vafodorlik.