от 1. Умум томонидан қабул қилинган ва амал қилинадиган тартиб; одат, расм.
Тошкентликда бағоят қадим Яшаб келар эзгу бир удум: Учрашганда биринчи сўроқ — Тинчликми? деб ҳол суриштирмоқ. — М. Шайхзода
Қора уйларни эса, эски удумга кўра, фақат аёллар тикишади. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса
2. с. т. Айрим шахсга хос иш-машғулот, одат.
Паррандага ўч: ҳали қарқуноқ тутиб келади, ҳали бедана. Бобосининг удумини қилиб, овчи бўламан, дейди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар