фл. 1. Ухлашни жуда ис-таб қолмоқ, уйқуси ёки ухлагиси келмоқ; мудрамоқ.
Уйқусираб ўтирмоқ. Соқчи уйқусираган кўзларини ишқалади.
Бу ўйларни тугатгандан кейин, унинг [Ҳасаналининг] кўзлари уйқусираб, юмила бошлаб, қаршисига Отабек келиб тўхтайди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. Уйқуда ёки уйқу аралаш бирор гап-сўз, хатти-ҳаракат қилмоқ.
Порахўр уйқусираса, хотинидан пул сўрар экан. — Газетадан
Зеби уйқусираб келиб, яна фонарни ёқди. — Чўлпон, Кеча ва кундуз
Тун яримдан оғди эшик қия очиқ қолган шекилли, қўшни хонадан Умиджоннинг уйқусираб айтган гаплари қулоққа чалинди. — Р. Файзий, Гўзал