сфт. 1. Киши уяладиган, кишини уялтирадиган; хижолатли.
Холмурод бу ҳақда эндигина шубҳа қилар, гўё бир уятли иш қилиб қўйгандай, ўз-ўзидан номусланар эди. — М. Абдулла, Кутилмаган меҳмон
Болалар кетиб қолишибди жуда уятли иш бўлди-ку-а! — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
2. Уят бўладиган, уят мазмунли.
Дори Зоҳид [ўзининг] қозикалон ўғли билан бошидан ўтказган ҳодисаларни уятли таъбирлар билан ёзиб қўйган экан. — С. Айний, Эсдаликлар
Ўткинчиларга уятли гаплар айта бошлади, ҳатто бир хотинга ҳужум қилди. — А. Қаҳҳор, Сароб
- Уятли бўлмоқ Уятли, хижолатли ҳолатда қолмоқ. Биз сиздан жуда ҳам уятли бўлдик, почча. А. Қодирий, Обид кетмон.
- Уятли қилмоқ Уятли, хижолатли ҳолга қўймоқ. Қўйинг, бобо, ўзимиз ечиб минармиз, бизни уятли қилманг. — Эрали ва Шерали