от 1. Тил унсурларининг маълум вазифа бажаришига боғлиқ ҳолда бирлашадиган, тил бирликларининг ўзига хос танланиши, бирикиши ва шу кабилар билан характерланадиган тизимлар.
Тил услублари. Функсионал услублар.
Демак, турли поетик образ ва тасвирий воситалар муайян бир услубнинг унсурларигина, холос. — ЎТА
2. Тил воситаларидан фойдаланишнинг маълум бир ёзувчи, асар, жанр учун характерли бўлган усуллари мажмуи.
А. Қаҳҳор услуби. Фелетонлар услуби.
Навоий учун Хусрав [Деҳлавий] ўзига хос услубга эга бўлган ажойиб лирик шоир ҳамда буюк хамсанависдир. — ЎТА
3. Тил воситаларининг экспрессив-услубий белги асосида танланиши (сайланиши); нутқнинг сўз қўллаш ва синтактик меъёрларга мос ҳолда тузилиши.
Китобий услуб. Расмий услуб. Илмий услуб.
4. Ишлаш, бошқаришдаги ўзига хос ёʻл, усул.
Раҳбарлик услуби. Сузиш услуби. Мирзачўл пахтакорларининг иш услуби.
Бинокорликда шарқона услуб кўплаб бинолар кўркига кўрк қўшди. — Фан ва турмуш
Марказнинг асосий мақсади — дунёдаги энг яхши ўқитиш услубини ўрганишдир. — Фан ва турмуш