от 1. Шама тарзидаги сўз, гап, ибора; қочириқ.
Хоннинг бош айғоқчиси Али маҳрамни биладиганлар олакўз деҳқонга учуриқ ташлаб, масхара қилиб кулдилар. — С. Сиёев, Аваз
— Юрагингдаги хуфиёна ниятларингдан анчадан буён хабардорман, — учуриқ қилди у. — Ш. Бўтаев, Қўрғонланган ой
Чол-кампирнинг учуриғига стол атрофидагилар қийқириб кулишди. — Ҳ. Ғулом, Сенга интиламан
2. шв. Бир учи, кичик бир қисми.
Аммо бола тарбияси талаб қиладиган катта вазифанинг бир учуриғи холос бу. — М. Исмоилий, Бизнинг роман