ot 1. Behalovat oʻyinni, shoʻxlikni yaxshi koʻradigan, ortiq darajada shoʻx.
Toʻpolonchi bola.
Malika toʻpolonchiroq, Xoldor esa hamma vaqt koʻllarini qovushtirib, intizom boʻlib oʻtirardi. — J. Abdullaxonov, Tong yorishgan sohilda
Shunday toʻpolonchi bolaning birdaniga yuvosh boʻlib qolganini koʻrib, sinfdoshlari hayron edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
2. Bekorga, boʻlar-boʻlmasga urish-janjal qilaveradigan, janjalkash.
Toʻpolonchi xotin.
Respublikada bezorilar va toʻpolonchilar yildan-yilga kamayib bormoqda. — Gazetadan