Қидирув

сфт. 1. Мунофиқона хушмуомалалик, ширинсўзлик билан кишининг кўнглини олишга қаратилган, алдовчи; лақиллатувчи, (гап-сўз, муомала ҳақида).

Директорнинг тилёғлама гаплари Мақсуд акани бўшаштирди. — Газетадан

Инспектор олдига кириб борганимда, у мени мунофиқона тилёғлама сўзлар билан қабул қилди. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари

2. Шундай муомалани касб қилиб олган шахс.

— Мен тилёғлама одамни ёмон кўраман! — деди Алижон Фаридага. — Мирмуҳсин, Чиниқиш

Қўшнилар сени ўлгудек тилёғлама дерди-я, дарҳақиқат, шакаринг тилингда, заҳаринг дилингда экан! — Таниш башаралар

от айн. Тилёғлама 2.

от Тилёғламага хос муомала, шундай муомалада бўлиш, шундай муомала билан иш тутиш.

Ҳар қандай меъёр унутилиб, тошни ҳам эритиб юборадиган тилёғламалик бошланди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Қумрининг таъби хира бўлди: Катта йиғинда минбардан айтилган гаплари ҳам шунчаки тилёғламалик экан-да, — ўйлади у. — Мирмуҳсин, Қумри ва Таманно

от айн. Тилёғламалик.

Ҳасан овчи элликбошининг тилёғламачилигига эътибор бериб ўтирмади. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

син. fawn

• тил~ toady; lickspittle; sycophant