sft. Birovdan oʻlja olishga, tama qilishga oʻrgangan, tama qiluvchi.
Tamagir odam. Tamagir boʻlmoq.
Solih maxdum xasis, tamagir, har holda uni yaxshilar qatoriga qoʻyib boʻlmaydi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Uchinchi bir turkum odamlar borki, hatto uyiga mehmonga borib qolsang ham, qoʻlingga qaraydi. Bunday odamni tamagir, poraxoʻr, deyaver. — Yo. Shukurov, Qasos