от 1. Талаб қилувчи; истовчи, хоҳловчи.
Баковул даврага чорлади: — Насим полвонга талабгор бўлса — чиқсин! — Т. Мурод, Қўшиқ
Талабгорлар кўп, аммо сизга ўхшаган катта олимлар иштирок этишини тайинлашган эди. — Мирмуҳсин, Умид
Келиб ҳар шаҳр-у қишлоқдан талабгор, Олурлар қанча бўлса илм даркор. — Ҳабибий
2. эск. айн. Даъвогар 2.