ot 1. Yoʻlni toʻsish, bekitish, ihota qilish yoki ikki joyni bir-biridan ajratish uchun yasalgan qurilma; gʻov, ihota.
Chiy toʻsiq. Harbiy toʻsiq. Suv toʻsiqdan oshib oʻtdi.
Hademay, shox-shabbalardan katta toʻsiq hosil boʻldi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Shiftgacha yetib bormagan faner toʻsiq orqali gaplar baralla eshitilardi. — P. Qodirov, Uch ildiz
Tanklar uncha-muncha toʻsiqni nazar-pisand qilmay, dahshat va ishonch bilan masofani qamrardi. — Oybek, Quyosh qoraymas
2. koʻchma Toʻsqinlik, qarshilik; toʻgʻonoq, gʻov.
Toʻsiq boʻlmoq.
Hayot nashidasi shu kurash, xavf-xatar, toʻsiqlarni yengib oʻtish, intilish borligi uchun ham qiziq, lazzatli. — S. Nurov, Narvon
3. sft. Toʻsilgan holatli, toʻsib qoʻyilgan.
Toʻsiq yoʻl. Hovuzning atrofi toʻsiq.