фл. 1. Ҳаяжонини, аччиғини босиб ёки таптидан, ҳовуридан тушиб ўзини тутиб олмоқ, ўзини босмоқ.
— Тинчланингиз, Отабек! — деди қушбеги. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Ойимхон ювош товуш билан уни тинчланишга чақирди. — Ғ. Расул, Тўнғич ўғил
2. Ташвиш, дард-алам, хавотирлик, безовталикдан холи бўлмоқ, тинч тортмоқ.
Касал бир қимирлаб, кўзини очди ва бош кўтариб, тиланчи хотинга қарагандан кейин, яна бошини ёстиққа қўйиб тинчланди. — С. Айний, Қуллар
Отабекнинг пишиллаб ухлаган товушини эшитиб, [Ҳасанали] бир даража тинчланди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Кампирнинг уйқуда эканига ишонгач, юраги бирдан тинчланди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Шовқин-сурон, жанжал, ҳаракат ва шу кабилардан тўхтамоқ, тинч ҳолат юз бермоқ.
У, трибуна олдига келган бўлса ҳам, беш минутча сўзлаёлмай, халқнинг тинчланишини кутиб турди. — Ойдин, Садағанг бўлай, командир
Қўлларининг кескин ҳаракати билан халққа тинчланишни буюришди. — Ойбек, Танланган асарлар