sft. 1. Ulugʻ hurmatga sazovor, gʻoyat hurmatli, moʻtabar va aziz.
Tabarruk chol.
Qishloqning tabarruk onaxonlari uyda beshikka gavrapoʻsh yopishayotgan ekan. — E. Usmonov, Yolqin
Tabarruk inson Shoahmad aka aytgandek, Hamma millat bolalari bir bola edi. — R. Fayziy, Taʼzim
2. Yaqin, moʻtabar kimsa yoki narsani eslatadigan, undan esdalik, yodgorlik boʻlib qolgan.
Otamdan qolgan tabarruk kitob.
[Navoiy:] Endi, siz bu tabarruk qilich bilan davlatimizni, saltanatimizni, mamlakatimizni va uning sanʼatini himoya qiling! Uygʻun va I. — Sulton, Alisher Navoiy
3. Ilohiy kuchga ega boʻlgan; muqaddas; aziz-avliyolarning nazari tushgan.
— Makkatulloda, tabarruk yerda erimga qurʼon oʻqitarman, gunohlarini xudodan yigʻlab tilarman, degan niyat qanot boʻldi, — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Elimiz nonni va donni tabarruk hisoblab, peshonasiga surtadi. — Gazetadan
Ona! Dunyodagi eng aziz, eng laziz va tabarruk, eng muhtaram kalom bu! — Saodat