sft. 1. Kishining bahridili ochiladigan, koʻrkam; ixcham va qulay (joy haqida).
Shinam xona.
Oxirgi bekatda shinamgina choyxona ham bor ekan. — N. Fozilov, Diydor
Qatortolliklar chiroyli va shinam uylarni koʻrgach, yuraklari sevinch-quvonch bilan toʻlib-toshdi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Kavushdoʻz Isoq otaning shahar tash-qarisida uch tanob keladigan shinam bogʻi bor. — M. Osim, Tilsiz guvoh
Bogʻda hovuz boʻylaridagi shinam shiyponlarga yozilgan dasturxonlar yozilganicha qolib ketibdi. — O. Yoqubov, Diyonat
2. Yarashib tushgan; yarashiqli, ixcham.
Qabulga kelgan qiz shinamgina tuflisining baland poshnalarini taqillatib, stul oldiga yurib keldi-da, atlas koʻylagining etaklarini astagina yigʻishtirib, noz bilan stulga oʻtirdi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Boʻlis bularning hammasini yaxshi taniydi, biroq Oʻtapning yonida oʻtirgan oʻrta boʻyli, ozgʻingina, shinam kiyingan yigit unga notanish. — H. Gʻulom, Mashʼal
Bu zavq Duldulbekning goʻshtdor sholgʻom burnini ham chimchilab qoʻygandek shinam va goʻzal qilib koʻrsatardi. — Mirmuhsin, Soʻgal
3. Xush yoqadigan, yoqimli, maroqli.
Uning shinam ovozi goʻyo “Koʻcha bogʻi“ uchun, Koʻcha bogʻining maftunkor ohangi esa Gʻulomjon uchun yaratilgandek yangrar edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
Yashil uvatlarda zavqli qoʻshiqlar, Shavqli hangamalar boʻlar koʻp shinam. — Gʻ. Gʻulom