fl. 1. Yolgʻiz qoʻqqayib turmoq; xunukdan-xunuk boʻlib qoʻqqayib qolmoq.
Ayol kiyim-kechaklar betartib sochilgan xona oʻrtasida gangigandek soʻppayib turardi. Yoshlik. Xotin mendan biror oʻn yosh kichik, koʻrinishi ham shunga yarasha, lekin oʻzimizning boʻlarimiz boʻlgan burun soʻppayib chiqqan, lunjlar osilgan, boʻyin qiltiriq tortgan. — M. M. Doʻst, Lolazor
Nima qilsin, bir oʻzi hovlida soʻppayib tura olmaydi-ku. — Yoshlik
2. Kimsasiz, yolgʻiz boʻlmoq.
Chol-kampir soʻppayib qoldik. Uy jimjit bir-birimizga moʻltayib qarab oʻtiramiz. — V. Gʻofurov, Vafodor
Hamma dalada, ishda, bir oʻzim mahallada soʻppayib yurgim kelmadi. R. Rahmon, — Mehr koʻzda
Dunyoga odam soʻppayib kelib, soʻppayib ketadigan boʻlsa, unday odamning kelganidan kelmagani. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. Hech narsasiz, quruqsan-quruq.
Togʻani [togʻaning suratini] ayniqsa besh ketadigan qilib chizibdi. Xoʻp vaqtida buyurgan ekanmi. Boʻlmasa quruqdan-quruq, soʻppayib kirib borishardi. — M. Mansurov, Yombi