ot 1. Ishqalanaverib, surtilaverib sayqal topgan yoki yedirilib tep-tekis boʻlgan, sip-silliq.
Siyqa tosh. Siyqa chaqa.
Bu kun ham quyosh, xuddi sovqotayotgandek, osmonda bir muddat siyqa tanga kabi xira ya/tirab, koʻzdan yoʻqoldi. — X. Sultonov, Bir oqshom ertagi
Birovlar savdo-sotiq yoki xarj bilan ovora boʻlsa, birovlar choʻntaklarida siyqa chaqasi yoʻq, bozor rastalarida garang sudraladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Koʻp qoʻllangan, ishlatilaverib koʻngilga urgan, meʼdaga teggan (gap, soʻz, ibora va shu kabilar)
Siyqa gap.
— Podshohning amri vojib, — dedi alloma, siyqa, eski gapni ishlatishga majbur boʻlib. — M. Osim, Ibn Sino qissasi
3. koʻchma Gʻoya, mazmun va badiiylik jihatidan yuzaki, sayoz.
Siyqa fikr. Siyqa asar.
Sotiboldiyevning bahslashishi ham allanechuk siyqa, bachkana edi. — P. Qodirov, Uch ildiz
- Siyqa bosh 1. Sochlari toʻkilib ketgan, kal bosh;
- Siyqasi chiqqan Siyqalanib ketgan, koʻp chaynalgan, (ishlatilaverib) koʻngilga urgan, eskirgan. Ular [ishni orqaga sudrovchilar] uyalmay-netmay siyqasi chiqib ketgan bajaramizlarini takror-takror ay-tishadi. — N. Safarov, Uzoqni koʻzlagan qiz