Поиск

ot 1. Shaxs, zot.

Ulugʻ siymo.

[Qosimbek:] Movarounnahrdagi temuriylar orasida eng sohibisteʼdod, sohibqudrat siymo — Bobur mirzodirlar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Shoir va akademik Gʻafur Gʻulom sheʼriyatda oʻziga xos, misli yoʻq siymolardan biridir. — Saodat

2. Qiyofa, koʻrinish; chehra, yuz.

Ulugʻvor siymo. Goʻzal siymo.

Bizga gʻoyat aziz, gʻoyat moʻtabar Shifokorning iliq siymosi. — E. Vo-hidov

— Uning [qizning] siymosida men hayot goʻzalligini koʻrdim. Tabiat bunyod etgan noyob gul edi u, — dedi Samar. — M. Qoriyev, Oy-din kechalar

Qunduzxon bundan ikki yil avval yoʻqotgan onasining mehribon, munis siymosini qidiradi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

3. Biror shaxs obrazi.

Oʻychan misralarda tarjimon Margaritaning iztirob toʻla siymosini ustalik bilan tasvirlaydi. — OʻTA

ot 1. Koʻkrak, koʻks.

Eslaganda, qizning siynasi Chuqur bir oh bilan qoʻzgʻalur. — H. Olimjon

Mirqosimning qoʻlidagi chaqaloq birdan yigʻlab yubordi. Laʼli uni qoʻliga olib, bagʻriga bosdi-da, lorsillab turgan oppoq siynasini tutdi. — H. Gʻulom, Mashʼal

Xanjarning tigʻi uning [Shahzoda-xonning] siynasini bir necha bor yalab oʻtdi. — K. Yashin, Hamza

2. koʻchma Dil, qalb, yurak.

Bulbul uchib, qoʻnar zogʻlar, Siynam toʻla alam-dogʻlar. — Erali va Sherali

Necha vaqtlar qoʻlim bogʻli, Bandi boʻlib, siynam dogʻli. — Yusuf va Ahmad

3. koʻchma Quchoq, bagʻir; ogʻush.

Buloq ona Yer siynasidan Sheʼr singari qaynab oqadi. — E. Vohidov

Sening uchun ochiqdir keng jahonning siynasi. — Gʻ. Gʻulom

ot 1. sft. poet. Qora, qora rangli.

Koʻzimga qoʻyibman siyoh surmani, Jonim otam, sevganimga ber mani. — Qoʻshiqlar

Qor ketdi zaminda, Boʻrtdi ilk giyoh, Qorongʻi, siyoh tunda Sham yondi goʻyo. — X. Davron

2. ot koʻchma Xat yozish uchun ishlatiladigan rangli suyuqlik.

Qora siyoh. Qizil siyoh. Siyoh bilan yozilgan xat. p

Oy chiqdi: serbulut osmon xuddi siyoh sachragan zangori koʻy-lakka oʻxshardi. — S. Ahmad, Ufq

3. Roʻyi siyoh Yuzi qora, qora yuzli.

Roʻyi siyoh boʻldik ushbu shaharga, Boshimiz kesadi, osadi dorga. — Erali va Sherali

ot 1. 3-shaxs birlikda (siyoqi va siyogʻi)

2. Avzo, aft-angor, turq, koʻrinish.

Havoning siyoqi buzuq.

Oʻgʻil ham otaga shuncha oʻxsharmi, Koʻzingda, soʻzingda otang siyoqi. — O. Hakimov

Chapdastligi uchar qushni olgudek, Siyoqidan yoʻlbarsga chang solgudek — Ya. Qurbon

Enajon, soʻrama qaygʻu ham dogʻim, Gʻam bilan sargʻaydi gulday siyogʻim. — Ravshan

3. Holat, ahvol, feʼl-atvor.

Goʻyoki Sobirovning oʻgʻri deb qilgan haqoratiga chidamagan siyoqda guzarga chiqib, baqirib-chaqirdi. — A. Qodiriy

— [Kumushning] Kundoshlikka chidaydigan siyoqi yoʻq, har kun Zaynabingiz bilan gʻidi-bidi qilaverib, sizni qiynab qoʻyarmikin deyman, — dedi Otabek. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

IYoʻldoshvoyning] Siyoqidan zoʻr general boʻlishini fahmlab turibman. — H. Gʻulom, Toshkentliklar

4. Mazmun, maʼno.

[Toshmurod:] Gapining siyogʻiga qaraganda, Yoʻldosh qizini senga kelinlikka berishga rozi. — Gazetadan

ot 1. Ishqalanaverib, surtilaverib sayqal topgan yoki yedirilib tep-tekis boʻlgan, sip-silliq.

Siyqa tosh. Siyqa chaqa.

Bu kun ham quyosh, xuddi sovqotayotgandek, osmonda bir muddat siyqa tanga kabi xira ya/tirab, koʻzdan yoʻqoldi. — X. Sultonov, Bir oqshom ertagi

Birovlar savdo-sotiq yoki xarj bilan ovora boʻlsa, birovlar choʻntaklarida siyqa chaqasi yoʻq, bozor rastalarida garang sudraladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. koʻchma Koʻp qoʻllangan, ishlatilaverib koʻngilga urgan, meʼdaga teggan (gap, soʻz, ibora va shu kabilar)

Siyqa gap.

— Podshohning amri vojib, — dedi alloma, siyqa, eski gapni ishlatishga majbur boʻlib. — M. Osim, Ibn Sino qissasi

3. koʻchma Gʻoya, mazmun va badiiylik jihatidan yuzaki, sayoz.

Siyqa fikr. Siyqa asar.

Sotiboldiyevning bahslashishi ham allanechuk siyqa, bachkana edi. — P. Qodirov, Uch ildiz

sft. shv. Sidirgʻa, bir tusdagi; gulsiz.

Bu — ingliz harbiy libosi ustidan siydam beqasam toʻn kiygan 35 yoshlar chamasidagi kishi edi. — S. Azimov, Oppoq tong qoʻshigʻi

Oʻrta yoshlardagi, siydam zangor baxmal doʻppi kiygan bir kishi gapga aralashdi. — S. Abdulla, Tanish basharalar