ot 1. tar. Podshoh, xon, amir saroyida uzoq, xizmat qilgan lavozimli kishi; amaldor.
Sipohning oshnasi boʻlmas. — Maqol
Eshikni qiya ochib, notanish kishilarga sovuq nazar tashlagan, yuzlari goʻshtdor uy egasi sipohlarga xos purviqorlik bilan Xizmat? degandek qaradi. — Mirmuhsin, Meʼmor
2. Jangchi, askar.
Dehqon boʻlsang — qoshida boʻl, sipoh boʻlsang — boshida boʻl. — Maqol
Qilichi sinib, qalqoni teshilgan sipohlardek, ona-bola kitob-daftarlarni koʻtarib, bogʻ darvozasi tomon yurisha boshladi. — Mirmuhsin, Umid
Muhammad Rahimxon yoʻl yoni-da saf tortgan sipohlarga qarab bosh chay-qadi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
3. Shaxmat oʻyinida: piyodadan katta donalar (fil, ot, rux, farzin).
Bir piyodaga bir sipohni qurbon bermoq.
4. koʻchma ayn. Sipo.
— Qachondan beri sipoh boʻlib qolding? — taʼna qildi boshyalang. — Shuhrat, Shinelli yillar
Shernazarboy hammadan sipoh koʻringan edi. — J. Sharipov, Xorazm