fl. 1. din. Xudoga, aziz-avliyolarga, ilohiy kuchga ega deb hisoblangan narsalarga sajda qilish; dinning asosiy elementi.
Hozir pir oʻzlarini emas, sizlarni oʻylaydilar, tong saharlarda joynamozga tiz choʻkib: Haq yoʻldan adashgan gumroh bandalaringga gʻazab qilma, deb xudoga sigʻinadilar. — S. Ahmad, Hukm
Nazirqulning otasi Shohimardonga sigʻinib, qoʻchqor olib borib soʻydi. S. — Ahmad, Hukm
Inson oʻzini taniguncha koʻp narsalarga sigʻingan. — Gazetadan
2. koʻchma Biror kimsaga, narsaga ortiq berilmoq, uni haddan tashqari ulugʻlamoq.
Pulga sigʻinmoq. Qush butoqqa sigʻinar. — Ma-qol
Jaholatda qolgan xalq aʼlam har borganida, sadagʻang ketay, eshonim, deb uning oyogʻiga tiz choʻkib sigʻinar, nazr-niyoz berar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
3. Najot istab bormoq, bosh urmoq.
Muzga suyanma, yovga sigʻinma. — Maqol
Aymoq xalqi bizni doʻstdek kutar deb, Yurtingizga biz sigʻinib kelganmiz. — Yodgor